دوران بریزوبپاش نیست؛ وقتی برای معیشت کادر سلامت پول نیست، تشریفات هم باید محدود شود
در شرایطی که بخش قابلتوجهی از کارکنان نظام سلامت با معوقات، تأخیر در پرداختها و فشارهای فزاینده اقتصادی دستوپنجه نرم میکنند، انتشار خبرهایی درباره برگزاری برنامههای مدیریتی پرهزینه، با حضور گسترده مدیران، کارشناسان، همراهان و خانوادهها، نمیتواند افکار عمومی و کارکنان را بیتفاوت بگذارد. مسئله فقط رقم یک هزینه نیست؛ مسئله، تصویری است که از اولویتهای نظام سلامت به جامعه و بدنه آن منتقل میشود.
وقتی برای پرداخت بهموقع مطالبات کارکنان، جبران فشارهای معیشتی و تأمین نیازهای ضروری مراکز درمانی، همواره سخن از محدودیت منابع و نبود اعتبار به میان میآید، طبیعی است که مردم و کادر سلامت درباره ضرورت و تناسب هزینههای جانبی برنامههای مدیریتی پرسش داشته باشند. در چنین شرایطی، برگزاری برنامههایی با پذیراییهای گسترده، اقلام غذایی متنوع و تشریفات پرهزینه، حتی اگر از محل منابعی خارج از بودجه مستقیم وزارت بهداشت تأمین شده باشد، از منظر افکار عمومی نیازمند توضیح و شفافسازی است.
البته اگر بخشی از هزینهها توسط روسای دانشگاهها یا منابعی غیر از بودجه وزارت بهداشت پرداخت شده باشد، این موضوع باید دقیق و مستند اعلام شود. اما این توضیح، بهتنهایی پاسخگوی همه پرسشها نیست. هزینه رفتوآمد، پرواز، اقامت و حضور تعداد زیادی از افراد غیر از روسای دانشگاهها نیز باید روشن باشد. افکار عمومی حق دارد بداند چه تعداد نفر در این برنامهها حضور داشتهاند، هزینهها دقیقاً از چه محلهایی تأمین شده و چه میزان از منابع عمومی یا وابسته به نظام سلامت صرف آن شده است.
در شرایط فعلی، انتظار از وزارت بهداشت صرفاً مدیریت کمبودها نیست؛ بلکه مدیریت مسئولانه منابع و توجه به حساسیتهای اجتماعی نیز بخشی از وظیفه این وزارتخانه است. نمیتوان از کارکنان خواست در برابر تأخیر در پرداختها، کاهش قدرت خرید و مشکلات معیشتی صبور باشند، اما همزمان نسبت به هزینههای قابل اجتناب مدیریتی و تشریفاتی بیتفاوت ماند. این دوگانگی، حتی در صورت قانونی بودن هزینهها، میتواند به اعتماد کارکنان آسیب بزند.
وزارت بهداشت باید با تدوین و اجرای دستورالعملهای روشن، از برگزاری برنامههای پرهزینه و غیرضروری جلوگیری کند و سقف مشخصی برای هزینههای اقامت، پذیرایی، رفتوآمد و تعداد همراهان در برنامههای مدیریتی تعیین کند. همچنین انتشار گزارش شفاف هزینههای چنین برنامههایی، بهویژه در شرایط اقتصادی کنونی، میتواند از شکلگیری شائبهها و افزایش نارضایتیها جلوگیری کند.
امروز بیش از هر زمان دیگری، نظام سلامت به تصمیمهایی نیاز دارد که نشان دهد منابع محدود، پیش از هر چیز، برای حفظ کیفیت خدمات، حمایت از کارکنان و پاسخ به نیازهای مردم هزینه میشود. دوران بریزوبپاش نیست؛ وقتی برای معیشت کادر سلامت پول نیست، تشریفات هم باید محدود شود.
